Verrassend West-Zeeuws-Vlaanderen: wandelen langs de Nederlandse kust
Wat gebeurt er als je kenmerken van bourgondisch Vlaanderen mengt met Nederlandse openhartigheid? Dan ontstaat een plek die uitblinkt in eigenheid en de naam 'West-Zeeuws-Vlaanderen' draagt. Het gebied hoort bij Nederland, maar als je in Knokke natuurpark Het Zwin oversteekt, wandel je er zo binnen. Wandelreporter Merel ging er op ontdekking en begon daarvoor in Retranchement.
Tekst: Merel Baetens en wandel.be - Foto's: Merel Baetens
De deuren van onze auto vliegen open en samen met mijn wandelgenoten word ik bijna automatisch op het strand gekatapulteerd. "Waauw, er is veel wind!", zijn onze eerste woorden op West-Zeeuws-Vlaamse bodem. We wrijven het zand uit de ogen en drinken koffie in De Zeemeeuw, de eerste van vele strandpaviljoenen en met zijn metershoge ramen de naam 'paviljoen' meer dan waardig.
We zijn in Retranchement, een plek die eerder als Frans dorpje klinkt. Ondertussen weet ik dat het in het Frans 'verschansing' betekent, deze plek wel degelijk in Nederland ligt en dat het de startplaats is van de Lange Strangetocht. Door het raam zien we zandstralen aan extreme snelheid over het zand razen. Even twijfelen we of wandelen in deze omstandigheden wel een goed idee is. Maar kap op en zonnebril aan: we besluiten het avontuur aan te gaan.
We volgen de kustlijn tijdens onze eigen versie van de Lange Strangetocht, een heus strandwandelevenement van 17 kilometer langs de kustlijn van West-Zeeuws-Vlaanderen. Afhankelijk van jouw voorkeur wandel je over strand of door de duinen. Naast die aan het start- en eindpunt passeer je onderweg langs maar liefst 15 strandpaviljoenen. Je krijgt er telkens een stempel en geniet van live entertainment.
In 2026 vond het evenement plaats op zaterdag 29 augustus en er was ook een XXL-versie waarbij je vertrok in Knokke. Maar je kan de route op eender welk moment en in elk seizoen wandelen. Je volgt hiervoor gewoon de kustlijn. Check op voorhand de openingsuren van de strandpaviljoenen om je ideale wandelpauze in te plannen.
De wind blaast stevig in onze rug. We wandelen extra vlot, babbelen weinig en blijven verwonderd over de gekke zandstralen en wilde golven. Regelmatig passeren we een strandpaviljoen, wat telkens een fijne afwisseling is voor ons gezichtsveld.
Pauzeren doen we bij Moio Beach in Cadzand-Bad. In een charmant en - althans voor mij - nooit eerder gehoord dialect dat het midden houdt tussen West-Vlaams en Nederlands benadrukt de eigenaar dat zijn zaak "ni gewoon een strandbar is". Snel begrijp ik waarom.
Op de menukaart van Moio staat zelfgemaakte gin op basis van duindoorn en beach golf, powerkiten en supersup zijn nog maar enkele van de zee- en strandsporten die je hier kan uitproberen. We zien, voelen en proeven waarom deze plek bekend is in Zeeuws-Vlaanderen.
Voor het laatste stukje van onze eigen versie van de Lange Strangetocht maken we een zijsprong naar de duinen. We zijn omringd door groen terwijl we van het ene brugje naar het andere hoppen. Dankzij de verrekijker van een van mijn wandelgenoten kunnen we de aanwezige vogels extra goed spotten en de veelzijdigheid van dit landschap echt tot ons nemen.
En wat is dat daar? Precies wat je denkt dat het is: nog maar eens een strandpaviljoen. Breskens, het eindpunt van onze route, lonkt in de verte. Met frisse drankjes en warme hapjes op tafel genieten we in strandpaviljoen Loods Tien een laatste keer van het zeezicht.
Om nog meer van het bijzondere West-Zeeuws-Vlaanderen te ontdekken, laat ik de volgende dag mijn wandelschoenen even aan de kant. We gaan van de ene must-see naar de andere en beginnen in Sint Anna ter Muiden, met 40 inwoners officieel de kleinste stad van Nederland.
Vanop de uitkijktoren van de voormalige kerk overschouwen we de volledige stad, zien we de Belgische kust en in de verte zelfs Domburg. De gids wijst aan waar de schepen werden overgeladen om de haven te kunnen binnenvaren, toen Sint Anna ter Muiden nog een grote havenstad was.
Later stoppen we bij één van de outdoor VR-kijkers die je een inkijk geven in bruisende middeleeuwe havenstadjes. Toegegeven, ik was niet meteen fan van een paal vol technologie midden in de natuur. Tot ik er met open mond in stond te kijken en er als nooit tevoren een geschiedenis tot leven kwam in mijn hoofd.
Snel stappen we in Pluktuin Aardenburg opnieuw in het heden. Deze oase van bloemen en fruit lijkt wel een verstopte schat midden in de polder. We worden er hartelijk ontvangen, krijgen een emmer in onze handen voor de appels en proeven nadien van zelfgemaakt sap van beschadigde vruchten.
Als afsluiter van de dag gaan we voor meer proeven in de polder. We bezoeken de ambachtelijke wijngaard 't Biezenhof, de kleinste wijngaard die ik ooit zag. Als één van de weinige wijnboeren in Zeeuws-Vlaanderen legt Ronald uit hoe wijn maken in een minder voor de hand liggen zeeklimaat eraan toegaat. Zijn geheim? Volgens mij is het passie.
Ik waai opnieuw het station van Brugge binnen met één woord in mijn hoofd: gezellig. West-Zeeuws-Vlaanderen is een heerlijke ontdekking voor wie van wandelen aan zee houdt en net iets anders wil dan de Belgische kust.