Inloggen als lid Inloggen als clubbestuurder

Wandelen met een asielhond: waarom deze wandelaars elke week terugkomen

Sabine en Vincianne op wandel met Bingo uit Dierenasiel Gent

Een wandeling hoeft niet altijd met je eigen hond, wandelvrienden of wandelclub te zijn. Bij Dierenasiel Gent trekken vrijwilligers regelmatig op pad met een hond die wacht op een nieuw thuis. Voor sommigen is het een vast wekelijks moment, voor anderen een manier om vaker buiten te komen, nieuwe mensen te ontmoeten of gewoon te genieten van het gezelschap van een viervoeter. Wandel.be ging op pad, bezocht de wandelclub van dierenasiel Gent en ontdekte waarom wandelen met een asielhond zoveel meer kan betekenen.

Tekst: wandel.be - Foto's: Dierenasiel Gent en Wina Vander Heyden

Bij aankomst in Dierenasiel Gent liggen de poepzakjes en snoepjes klaar op de toog. De honden lijken wel te weten wat er staat te gebeuren: de ene na de andere staat te popelen om uit de kennel te vertrekken met zijn wandelvrijwilliger. Het is een drukte van jewelste voor de wandelclub.

Deze wandelclub is er niet zomaar gekomen. Niet iedereen heeft de mogelijkheid om zelf een hond te houden. Een appartement, een drukke job, veel reizen of simpelweg de keuze om geen huisdier te nemen: er zijn heel wat redenen waarom een eigen hond niet in het plaatje past. Dierenasiel Gent biedt met zijn wandelclub een mooie oplossing. Vrijwilligers kunnen er een asielhond meenemen voor een wandeling. Zo krijgt de hond wat extra beweging, terwijl de wandelaar er een bijzonder wandelmaatje bij krijgt. Sommige vrijwilligers komen bijna dagelijks, anderen spreken wekelijks af of springen af en toe binnen. Iedereen kan een bezoek op zijn eigen ritme inpassen.

Onthaal voor de wandelclub van het dierenasiel van Gent

Elke maandag samen op pad

Ook Sabine en Vincianne vonden hun weg naar de wandelclub. De twee vriendinnen kennen elkaar al meer dan twintig jaar en begonnen samen met wandelen in het asiel. Intussen is hun wekelijkse afspraak een vaste gewoonte geworden: elke maandag komen ze langs om met een hond op stap te gaan. En daarna? Een heerlijk koffietje!

Meestal kiezen ze voor kleinere honden. Een grotere hond kan immers moeilijker te hanteren zijn als hij stevig aan de leiband trekt. Het is belangrijk dat zowel de wandelaar als de hond zich tijdens de tocht comfortabel voelen.

Voor Vincianne heeft komen wandelen ook een persoonlijke betekenis. Ze had vroeger zelf een chihuahua en besloot na het verlies van haar hond om met asielhonden te gaan wandelen. Sabine heeft zelf geen hond. Ze woont in een appartement en is vaak op reis, waardoor een eigen viervoeter minder evident is. Dankzij de wandelclub kunnen ze toch regelmatig genieten van het gezelschap van een hond.

Voor Sabine draait het ook om iets te kunnen betekenen voor de dieren. Zoals ze het zelf mooi verwoordt: “Ik ben blij dat ik er eentje blij kan maken.” Het hoeft niet ingewikkelder te zijn dan dat.

Sabine en Vincianne aan het wandelen met Bingo

Wandelen op het tempo van de hond

Wie met een asielhond wandelt, bepaalt niet zomaar zelf het tempo. Sommige honden lopen rustig mee, terwijl andere wat onzekerder zijn, aan de leiband trekken of nog moeten wennen aan alles wat ze buiten tegenkomen.

Ook voor het asiel zijn die uitstapjes waardevol. "Een hond kan zich in zijn kennel heel anders gedragen dan buiten. De ervaringen van de wandelaars geven onze medewerkers extra inzicht in het karakter en gedrag van de dieren", zegt Kevin Garcia de los Santos, PR- en socialemediamanager van Dierenasiel Gent. “De wandeling is voor de hond. Als ze buiten komen, is het hun moment. Ik volg hun gewoon”, zegt Sabine. Dus soms wandel je wat trager, houd je even halt of ga je een andere richting uit. Je past je aan het tempo van de hond aan.

Meer dan alleen een wandeling

De wandelclub brengt niet alleen honden en wandelaars samen. Ook tussen de vrijwilligers ontstaan contacten. Je maakt onderweg een praatje (iedereen is dankzij de leibanden van het asiel snel te herkennen onderweg), leert nieuwe mensen kennen en spreekt soms af om samen op pad te gaan.

Voor verschillende vrijwilligers is dat sociale aspect een belangrijke reden om terug te komen. Bovendien geeft een afspraak met een asielhond je net dat extra duwtje om vaker buiten te komen. Je hoeft geen route uit te stippelen of op zoek te gaan naar een wandelpartner: er staat al iemand op je te wachten.

Sabine en Bingo

Van wandelmaatje naar adoptiehond?

Wie regelmatig met dezelfde asielhonden op stap gaat, leert ze steeds beter kennen. Je ontdekt hun karakter en ziet hoe ze evolueren. Soms ontstaat daardoor een bijzondere band. Sommige wandelaars blijven het bij de uitstapjes houden, anderen beginnen na verloop van tijd na te denken over adoptie.

Dierenasiel Gent merkt dat sommige vrijwilligers uiteindelijk zelf een hond in huis nemen. Dat kan snel gebeuren, maar evengoed pas na jarenlang wandelen. “Het voelt soms alsof de wandelaar wordt geadopteerd”, klinkt het bij het asiel. "Een voorbeeld is de wandelvrijwilliger die elke dag met Odi, een dove hond, kwam wandelen. Ondertussen is hij ook door hem geadopteerd." Toch is dat niet het uitgangspunt van de wandelclub. Het belangrijkste is dat de honden regelmatig naar buiten kunnen en dat zowel dier als wandelaar plezier beleven aan die momenten samen.

Odi en zijn adoptiegezin

Zelf wandelen met een asielhond?

Ook zin om met een asielhond op stap te gaan? Wie wandelvrijwilliger wil worden bij Dierenasiel Gent, moet zich vooraf registreren en informatie geven over zijn ervaring met honden. Op basis daarvan bekijkt het asiel welke honden geschikt zijn om mee te wandelen. Er wordt gewerkt met verschillende categorieën, zodat elke vrijwilliger een hond meekrijgt die aansluit bij zijn of haar ervaring. Sommige honden zijn bijvoorbeeld alleen geschikt voor ervaren vrijwilligers of medewerkers. Zo staat het welzijn van de honden altijd voorop. Meer informatie vind je hier.

Of je nu alleen komt of samen met een vriend(in), regelmatig wandelt of het eens wil proberen: met een asielhond op stap gaan geeft je wandeling een extra betekenis. Je geniet van de buitenlucht en het gezelschap van een viervoeter, terwijl je een hond die op een nieuwe thuis wacht extra aandacht geeft. En wie weet, sta je de week erna alweer klaar voor een volgende wandeling.

Andere artikelen